راهنمای نهایی TCP / IP

راهنمای نهایی TCP_IP

TCP / IP مجموعه ای از استاندارد هایی است که اتصالات شبکه را مدیریت می کند. گروه تعاریف شامل پروتکل های مختلف زیادی است ، اما نام مجموعه فقط از دو مورد از آنها آمده است: the پروتکل کنترل انتقال و پروتکل اینترنت. اگر تازه وارد TCP / IP شوید ، موضوع اصلی که با این سیستم با آن روبرو خواهید شد حول پرداختن به آدرس است.

ایده ایجاد این استانداردها ایجاد یک قانون مشترک برای هر کسی است که می خواهد نرم افزار شبکه ای بسازد. روزهای اولیه شبکه تحت سلطه سیستم های اختصاصی بود. شرکت های بزرگ از مالکیت خود در روش های شبکه استفاده می کردند تا مشتریان را در خرید تمام تجهیزات خود از یک منبع متوقف کنند.

قواعد رایج در دسترس ، انحصار ارتباطات را شکست قبلاً توسط چند شرکت برگزار می شد.

اگر وقت کافی برای خواندن کل پست ندارید و فقط خلاصه ای از ابزارهایی که توصیه می کنید را می خواهید ، در اینجا آمده است لیست ما از 5 بهترین ابزار TCP / IP:

  1. مدیر آدرس IP SolarWinds (دادگاه آزمایشی) انتخاب شماره 1 ما. یک IPAM دو پشته که با سرورهای DHCP و DNS هماهنگی دارد. بر روی سرور ویندوز اجرا می شود.
  2. مردان & مدیریت آدرس IP موش ها ابزار انتقال رایگان IPv4 به IPv6 یا یک IPAM کامل و پولی.
  3. کارگزار تونل IPv6 رایگان پروکسی تونل سازی IPv6 آنلاین.
  4. ترجمه Cloudflare IPv6 ترجمه آدرس در یک سرور لبه ارائه شده به عنوان بخشی از خدمات حفاظت از سیستم Cloudflare.
  5. مبدل SubnetOnline IPv4 به IPv6 یک حسابگر آدرس زیر شبکه است که می تواند از IPv4 به آدرس IPv6 تبدیل کند.

مفاهیم شبکه

هرکسی می تواند برای ارسال و دریافت داده از طریق شبکه ، برنامه ای بنویسد. اما اگر این داده ها به مقصد از راه دور ارسال شوند و رایانه های مربوطه تحت کنترل همان سازمان قرار نگیرند, مشکلات سازگاری نرم افزار بوجود می آید.

به عنوان مثال ، یک شرکت ممکن است تصمیم بگیرد که برنامه انتقال داده خود را ایجاد کند و قوانینی را بنویسد که می گوید افتتاح جلسه با پیغام "XYZ" آغاز می شود ، که باید با یک پیام "ABC" به آنها پاسخ داده شود. با این حال ، برنامه حاصل تنها می تواند به سیستم های دیگر که در حال اجرا هستند ، با همان برنامه وصل شود. اگر خانه نرم افزاری دیگری در جهان تصمیم به نوشتن یک برنامه انتقال داده بگیرد ، هیچ تضمینی برای استفاده از سیستم آن از همان قوانین پیام رسانی وجود ندارد. اگر یک شرکت دیگر یک برنامه ارتباطی ایجاد کند که با پیام "PPF" ارتباط برقرار کند و انتظار پاسخ "RRK" را دارد, این دو سیستم شبکه قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر نیستند.

قبل از وجود TCP / IP ، این توصیف بسیار نزدیک از دنیای شبکه است. آنچه باعث بدتر شدن این شد این بود كه شركتهایی كه نرم افزارهای شبكه سازی را تولید می كردند ، قوانین و قراردادهای پیام رسانی خود را مخفی نگه داشتند. روش های عملیاتی هر سیستم شبکه کاملاً ناسازگار بود. چنین استراتژی زمانی حساس تر به نظر می رسد که همه ارائه دهندگان نرم افزار شبکه در یک بازار جغرافیایی محدود به رقابت بپردازند. با این حال ، تلاش شرکتها برای تسلط بر بازار مانع از گسترش فناوری شبکه در سراسر جهان شد زیرا هیچ شرکت شبکه ای به اندازه کافی بزرگ نبود که بتواند به هر کشوری در جهان برسد و خود را به عنوان استاندارد جهانی تأسیس کند. این عدم در دسترس بودن باعث شد تا شرکت هایی در سایر نقاط جهان استانداردهای خود را ایجاد کنند و ناسازگاری نرم افزار شبکه فقط بدتر شد.

استانداردهای غیر اختصاصی

پروتکل اینترنت توسط دانشگاهیانی ساخته شده است که هیچ انگیزه تجاری ندارند. آنها می خواستند که قالب مشترکی را که هر کس می تواند از آن استفاده کند ، تهیه کنید. این باعث کاهش قدرت آن معدود شرکت هایی شد که بر فناوری شبکه تحت تسلط بودند ، بطور عمده IBM و زیراکس.

این شرکت ها برای محافظت از انحصارهای خود در برابر پیشبرد استانداردهای مشترک مقاومت کردند. سرانجام ، مزایای تجاری نسبت به استاندارد مشترک مشخص شد و مخالفت با TCP / IP محو شد. استانداردهای خنثی و جهانی ، شرکت ها را قادر می سازد تا به یک جنبه شبکه ، مانند ساخت روتر یا ایجاد نرم افزار نظارت بر شبکه ، توجه کنند..

تلاش برای ایجاد یک سیستم ارتباطی جامع که همه جنبه های شبکه را در بر می گیرد به چنان پیشرفت و هماهنگی بین ادارات احتیاج دارد که ایجاد محصول جدید کاری بسیار طولانی و گران بود. استانداردهای جهانی به این معنی است که شرکت های شبکه می توانند هر عنصر یک مجموعه شبکه را بطور جداگانه آزاد کنند و به منظور پیوستن آن محصول در یک محیط چند فروشنده به رقابت بپردازید. این استراتژی توسعه ریسک بسیار کمتری را شامل می شود.

تاریخچه TCP / IP

TCP / IP زندگی را با عنوان "برنامه کنترل انتقال."بسیاری از مردم ادعا می کنند که اینترنت اختراع کرده اند اما بسیاری فکر می کنند وینت سرف و باب خان خالقان واقعی سرف و خان ​​چاپ کردندبرنامه ای برای ارتباط بین شبکه بسته ایدر ماه مه 1974. این مقاله توسط وزارت دفاع آمریكا حمایت مالی می شود و توسط مؤسسه مهندسان برق و الکترونیك منتشر شده است.

آرپانت

از ابتدا ، مفهوم اصلی TCP / IP بود استاندارد را در دسترس عموم قرار دهید حتی اگر بودجه آن نشان می دهد که در ابتدا به عنوان یک ابزار نظامی دیده می شد. در حقیقت ، وینت سرف ، استاد دانشگاه استنفورد در سال 1974 ، در دانشگاه باب خان پیوست آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی جایی که آنها مفهوم اینترنت را توسعه دادند. دارپا در ایجاد اینترنت نقش مهمی داشت و پیش از این سیستم پیشرو سیستم به نام ARPANet داشت. هر دو سرف و خان ​​هنگام تحصیل در دانشگاه بر روی پروژه های ARPANet کار می کردند. توسعه سیستم ARPANet به ارائه بسیاری از فن آوری ها و رویه هایی که سرف و خان ​​سرانجام در TCP / IP ادغام شده اند کمک کرد.

جان پاستل

اصلی ترین پیشرفت که در برنامه کنترل انتقال رخ داده است این است که به چندین پروتکل مختلف تقسیم شده است. یکی دیگر از بنیانگذاران فناوری اینترنت, جان پاستل, در مرحله توسعه درگیر شد و مفهوم پشته پروتکل را تحمیل کرد. سیستم لایه بندی پروتکل های TCP / IP یکی از نقاط قوت آن است و نمونه اولیه و مفهومی خدمات نرم افزاری است.

پشته پروتکل TCP / IP

هنگام نوشتن مشخصات برنامه ای که از طریق شبکه کار کند ، باید ملاحظات مختلفی مطرح شود. ایده پروتکل این است که مجموعه متفاوتی از قوانین را تعریف می کند. بسیاری از توابع مبادله داده ها در یک شبکه برای همه برنامه های کاربردی مانند FTP که فایل ها را انتقال می دهد مشترک است. با این حال ، روشهای ایجاد ارتباط با روشهای Telnet مشابه است. بنابراین هیچ نکته ای برای نوشتن بر اساس استانداردهای FTP وجود ندارد. تمام ساختارهای پیام مورد نیاز برای برقراری یک اتصال است. عملکردهای مشترک در پروتکل های جداگانه تعریف شده اند و سیستم های جدید که به خدمات آن پروتکل ها متکی هستند ، نیازی به تکرار تعریف توابع پشتیبانی ندارند. این مفهوم حمایت از پروتکل ها منجر به ایجاد مفهوم پشته پروتکل شد.

لایه های پایین تر در پشته خدمات را به لایه های بالاتر ارائه می دهند. وظایف لایه های پایین باید دارای وظایف خاص باشد و رویه های جهانی را ارائه می دهد که توسط لایه های بالاتر قابل دستیابی است. این سازمان وظایف نیاز به تکرار تعاریف وظایف توضیح داده شده در پروتکل های لایه پایین را کاهش می دهد.

مدل پروتکل

مجموعه پروتکل اینترنت, نام رسمی پشته TCP / IP ، از چهار لایه تشکیل شده است.

TCP / IP مدل

لایه پیوند در پایین پشته داده هایی را برای استفاده در شبکه آماده می کند. بالاتر از آن است لایه اینترنت, که مربوط به آدرس دهی و مسیریابی بسته ها است تا بتوانند از شبکه های ارتباطی عبور کنند تا به یک مکان از راه دور در یک شبکه راه دور برسند.

لایه حمل و نقل مسئولیت مدیریت انتقال داده است. این کارها شامل رمزگذاری و تقسیم یک پرونده بزرگ در قسمت های مختلف است. برنامه لایه حمل و نقل دریافت مجدد باید پرونده اصلی را مجدداً جمع کند. سطح کاربردی فقط برنامه هایی را که کاربر رایانه می تواند به آنها دسترسی پیدا کند شامل نمی شود. برخی از برنامه ها همچنین سرویس هایی برای سایر برنامه ها هستند. این برنامه ها نیازی به نگرانی در مورد نحوه انتقال داده ها ندارند ، فقط ارسال و دریافت آنها.

انتزاع پروتکل

مفهوم لایه بندی معرفی می شود سطح انتزاع. این بدان معنی است که وظیفه ارسال پرونده فرایندی متفاوت از FTP نسبت به TCP ، IP و PPP است. در حالی که FTP یک پرونده ارسال می کند ، TCP با رایانه گیرنده جلسه تشکیل می دهد ، پرونده را در تکه های مختلف شکسته می کند ، هر بخش را بسته بندی می کند و آن را به درگاه می فرستد. IP هر بخش TCP را می گیرد و اطلاعات مربوط به آدرس دهی و مسیریابی را در یک هدر اضافه می کند. PPP به هر بسته آدرس می دهد و آن را به دستگاه شبکه متصل ارسال می کند. لایه های بالاتر می توانند جزئیات خدمات ارائه شده توسط لایه های پایین به یک نام عملکرد واحد را کاهش داده و انتزاعی ایجاد کنند.

مفاهیم OSI

اتصال سیستم های باز مدل پشته پروتکل جایگزین برای شبکه است. OSI جدیدتر از TCP / IP است. این پشته حاوی لایه های بسیار بیشتری است و بنابراین به طور دقیق تر وظایف انجام شده توسط بسیاری از پروتکل های لایه TCP / IP را تعریف می کند. به عنوان مثال ، پایین ترین لایه از پشته OSI ، Physical Layer است. این موضوع به جنبه های سخت افزاری یک شبکه و همچنین نحوه اجرای انتقال در واقع می پردازد. این عوامل شامل سیم کشی اتصالات و ولتاژ است که نشان دهنده صفر و یک است. لایه فیزیکی در پشته TCP / IP وجود ندارد و بنابراین این تعاریف باید در الزامات مربوط به پروتکل Link Layer گنجانده شود.

OSI Stack

لایه های بالاتر OSI لایه های TCP / IP را به دو قسمت تقسیم می کنند. Link Layer TCP / IP به Data Link و شبکه لایه های OSI تقسیم می شود. لایه حمل و نقل TCP / IP توسط لایه های Transport و Session OSI نشان داده شده است و لایه کاربرد TCP / IP در OSI به لایه های ارائه و برنامه تقسیم شده است..

OSI و TCP

اگرچه پشته OSI بسیار دقیق تر و در نهایت ، مفیدتر از مجموعه پروتکل اینترنت است ، پروتکل های رایج برای اینترنت ، IP ، TCP و UDP ، همه از نظر پشته TCP / IP تعریف می شوند.. OSI به اندازه یک مدل مفهومی محبوب نیست. با این وجود ، وجود این دو مدل باعث ایجاد سردرگمی در مورد عملکرد یک پروتکل یا عملکرد در لایه عددی می شود.

به طور کلی ، وقتی یک توسعه دهنده یا مهندس در مورد تعداد لایه ها صحبت می کند ، او به پشته OSI مراجعه می کند. نمونه ای از این سردرگمی پروتکل تونلینگ لایه 2 است. این در لایه TCP / IP Link وجود دارد. Link Layer یک لایه پایین در پشته است و بنابراین اگر عددی به آن داده شود باید Layer 1. باشد بنابراین L2TP از نظر TCP / IP یک پروتکل لایه 1 است. در OSI ، Physical Layer بالای لایه فیزیکی قرار دارد. L2TP یک پروتکل لایه 2 در اصطلاحات OSI است و در اینجا نام خود را می گیرد.

مستندات TCP / IP

اگرچه اولین تعریف از TCP / IP توسط IEEE منتشر شد ، مسئولیت مدیریت بیشتر پروتکل های شبکه به وظیفه مهندسی اینترنت منتقل شده است.. IETF توسط جان پستل در سال 1986 ایجاد شد و در ابتدا توسط دولت ایالات متحده تأمین می شد. از سال 1993 ، این بخش از جامعه اینترنت است که یک انجمن بین المللی غیرانتفاعی است.

درخواست برای نظرات

رسانه انتشار پروتکل های شبکه ای "RFC."این مخفف"درخواست نظرات"و این نام حاکی از آن است که RFC پروتکل در دست تهیه را توصیف می کند. با این حال, RFC در پایگاه داده IETF نهایی است. اگر سازندگان یک پروتکل بخواهند آن را تطبیق دهند ، باید آن را به عنوان RFC جدید بنویسند.

با توجه به اینکه اصلاحات به اسناد جدید تبدیل می شوند و اصلاحاتی در RFC اصلی نیستند, هر پروتکل می تواند RFC زیادی داشته باشد. در بعضی موارد ، RFC جدید یک بازنویسی کامل برای یک پروتکل است و در برخی دیگر ، آنها فقط تغییرات یا پسوند را توصیف می کنند ، بنابراین شما باید برای بدست آوردن تصویر کامل ، RFC های اولیه را در آن پروتکل بخوانید..

به RFC ها به صورت رایگان قابل دسترسی است. آنها دارای حق چاپ نیستند ، بنابراین می توانید بدون نیاز به پرداخت هزینه به نویسنده پروتکل ، آنها را بارگیری کرده و از آنها برای پروژه توسعه استفاده کنید. در اینجا لیستی از RFC های کلیدی که مربوط به پشته TCP / IP هستند ، آورده شده است.

معماری اینترنت

  •        RFC 1122
  •        RFC1349
  •        RFC3439

تکامل TCP / IP

  •        RFC 675
  •        RFC 791
  •        RFC 1349
  •        RFC 1812

پروتکل اینترنت

  •        RFC 1517
  •        RFC 1883
  •        RFC 1958
  •        RFC2460
  •        RFC 2474
  •        RFC 3927
  •        RFC 6864
  •        RFC 8200

TCP

  •        RFC 793
  •        RFC6093
  •        RFC6298
  •        RFC6528

UDP

  •        RFC 768

پروتکل های پیوند لایه

برنامه کنترل انتقال به دو پروتکل که در لایه های مختلف روی پشته قرار داده شده بود تقسیم شد. اینها بودند پروتکل کنترل انتقال در لایه حمل و نقل و پروتکل اینترنت در لایه اینترنت. لایه اینترنت بسته های داده را از رایانه شما به دستگاه دیگری در آن طرف جهان می گیرد. اما کار زیادی لازم است فقط از طریق رایانه به روتر خود منتقل شوید ، و این نگرانی پروتکل های اینترنتی نیست. بنابراین ، طراحان TCP / IP در لایه دیگری در زیر لایه اینترنت اسلید می کنند.

این است لایه پیوند و مربوط به ارتباطات درون یک شبکه است. در TCP / IP ، هر چیزی که مستلزم دریافت بسته از رایانه به نقطه انتهایی در همان شبکه باشد ، به عنوان یک کار لینک لایه بندی می شود..

بسیاری از متخصصان شبکه پروتکل دارند که آنها را به عنوان استاندارد اصلی در Layer Layer می دانند. این به دلیل این هست که طیف گسترده ای از کارهایی که TCP / IP به Link Layer اختصاص می دهد بسیاری از عناوین شغلی مختلف را در بر می گیرد, مانند مهندسین کابل کشی شبکه ، مدیر شبکه و توسعه دهنده نرم افزار. احتمالاً مهمترین سیستم کج شده به "لایه پیوندی" است کنترل دسترسی به رسانه (MAC).

کنترل دسترسی به رسانه

MAC هیچ ارتباطی با Apple Macs ندارد. شباهت در نام بین استاندارد و مدل رایانه یک اتفاق کاملی است. وظایف مربوط به گرفتن اطلاعات شما بر روی یک سیم ، همه مسئولیت MAC است. در اصطلاحات OSI ، MAC یک بخش فرعی از Data Link Layer است. قسمت پایین آن لایه انجام می شود کنترل لینک منطقی کارکرد.

اگرچه Taskforce مهندسی اینترنت برای مدیریت تمام استانداردهای شبکه تنظیم شده است ، IEEE مایل به کنار گذاشتن کنترل استانداردهای لایه پایین تر نبود. بنابراین, وقتی به لایه پیوند پایین می آییم ، بسیاری از تعریف پروتکل بخشی از کتابخانه IEEE هستند.

در تقسیم کار بین پروتکل های Link Layer, عنصر MAC از نرم افزاری که مدیریت انتقال در شبکه ها را کنترل می کند مراقبت می کند. به همین ترتیب ، وظایفی مانند آدرس دهی محلی ، تشخیص خطا و اجتناب از احتقان ، همه وظایف MAC هستند.

به عنوان مدیر شبکه ، بارها و بارها با اختصار "MAC" تماس می گیرید. قابل مشاهده ترین قسمت استاندارد MAC است آدرس MAC. این در واقع شماره دنباله کارت شبکه است. هیچ دستگاهی نمی تواند بدون کارت شبکه به یک شبکه متصل شود, و بنابراین هر قطعه تجهیزات با قابلیت شبکه در جهان دارای آدرس MAC است. IEEE تخصیص آدرس های MAC را کنترل می کند و تضمین می کند که هر کدام هستند منحصر به فرد در سراسر جهان. هنگامی که یک کابل شبکه را به رایانه خود وصل می کنید ، در آن مرحله ، تنها شناسه ای که دارد ، آدرس MAC آن است.

در Link Layer ، آدرس MAC از آدرس IP اهمیت بیشتری دارد. سیستم هایی که بطور خودکار آدرس IP را به دستگاه ها اختصاص می دهند ، ارتباطات اولیه خود را با استفاده از آدرس MAC انجام می دهند. آدرس MAC در هر کارت شبکه چاپ می شود و در سیستم عامل آن تعبیه شده است.

پروتکل ها و تجهیزات

شما احتمالاً طیف وسیعی از تجهیزات شبکه را در دفتر خود دارید. روتر خواهید داشت ، اما احتمالاً سوئیچ نیز دارید و شاید یک پل یا یک تکرار نیز باشد. تفاوت اینها چیست?

تفاوت بین روتر ، سوئیچ ، یک پل و یک تکرار به بهترین وجه می تواند با مراجعه به موقعیت آن دستگاه در رابطه با پشته های TCP / IP و OSI روشن شود..

روتر

روتر داده های شما را از طریق اینترنت ارسال می کند. همچنین با نقاط انتهایی در شبکه محلی شما سروکار دارد ، اما تنها زمانی که آنها از طریق دامنه آن روتر ارتباط برقرار کنند. روتر خانه است لایه اینترنت. از نظر OSI ، آن است لایه 3 دستگاه.

تعویض

سوئیچ همه رایانه های موجود در شبکه شما را به هم وصل می کند. هر کامپیوتر فقط به یک کابل نیاز دارد که از آن خارج شود و آن کابل به سوئیچ منتهی می شود. بسیاری از رایانه های دیگر در مطب نیز دارای یک کابل هستند که به همان سوئیچ وارد می شوند. بنابراین ، یک پیام از رایانه شما به رایانه دیگری در مطب از طریق سوئیچ می رسد. سوئیچ در Link Layer کار می کند. در پشته OSI ، آن را در کنترل دسترسی دسترسی به رسانه زیر سطح لایه داده پیوند. این باعث می شود لایه 2 دستگاه.

پل

یک پل یک هاب را به دیگری متصل می کند. می توانید از یک پل برای اتصال شبکه LAN و شبکه بی سیم به یکدیگر استفاده کنید. یک پل یک سوئیچ با تنها یک اتصال است. بعضی اوقات سوئیچ ها را پل های چند پورت می نامند. پل ها به پردازنده های بسیار پیچیده ای احتیاج ندارند. آنها فقط یک گذر هستند ، بنابراین آنها در اصل هستند لایه فیزیکی دستگاه ها با این حال ، به دلیل اینکه آنها به پرداختن به آدرس بپردازند ، برخی نیز دارند لایه پیوند توانایی ها. این باعث می شود آنها (OSI) لایه 1 / لایه 2 دستگاه ها.

تکرار

یک تکرار دامنه یک سیگنال را گسترش می دهد. بر روی کابل ها ، پالس الکتریکی از راه دور از بین می رود و در فای ، سیگنال هنگام حرکت ضعیف تر می شود. یک تکرار کننده به عنوان تقویت کننده نیز شناخته می شود. در کابل ها ، باعث افزایش جدید برق در انتقال و در شبکه های بی سیم می شود ، دوباره سیگنال ها را انتقال می دهد. یک تکرار تقریباً به هیچ نرم افزاری احتیاج ندارد. این یک وسیله کاملاً فیزیکی است واقعاً هیچ مشکلی با پروتکل های موجود در پشته TCP / IP ندارد. در OSI ، آن است لایه فیزیکی دستگاه ، که آن را می سازد لایه 1.

آدرس دهی TCP / IP

ویژگی اصلی پروتکل اینترنت استاندارد آن برای آدرس دهی به دستگاه ها در شبکه ها است. مانند سیستم پستی, هیچ دو نقطه پایانی نمی توانند آدرس مشابه داشته باشند. اگر دو کامپیوتر با همان آدرس ارتباط برقرار کنند ، روترهای دنیا نمی دانند که کدام یک گیرنده مورد نظر انتقال به آن آدرس بود.

فقط آدرس ها باید در یک فضای آدرس منحصر به فرد باشند. این یک مزیت بزرگ برای شبکه های خصوصی است زیرا آنها می توانند استخر آدرس خود را ایجاد کنند و آدرس ها را بدون در نظر گرفتن اینکه این آدرس ها قبلاً در شبکه های دیگر دنیا استفاده شده اند توزیع کنند..

مفهوم دیگری که هنگام برخورد با آدرس باید در نظر داشته باشید این است آنها فقط باید در یک لحظه از زمان منحصر به فرد باشند. این بدان معناست که یک نفر می تواند از یک آدرس برای برقراری ارتباط از طریق اینترنت استفاده کند و هنگامی که به صورت آفلاین می روند ، شخص دیگری می تواند از آن آدرس استفاده کند. این واقعیت که آدرس ها در شبکه های خصوصی لزوماً در سراسر جهان منحصر به فرد نیستند و مفهوم منحصر به فرد بودن در حال حاضر ، به سهولت در اختصاص تخصیص آدرس های IP کمک می کند. این یک چیز خوب است ، زیرا استخر آدرس های IPv4 موجود در جهان خشک است.

IPv4

زماني كه پروتكل اينترنت در حالت كارآمدي قرار داشت ، تا نسخه چهارم خود تنظيم و بازنويسي شد. این IPv4 است و ساختار آدرس آن هنوز هم در حال بهره برداری است. به احتمال زیاد آدرسهای IP مورد استفاده در شبکه شما همه از قالب IPv4 پیروی می کنند.

آدرس IPv4 از چهار عنصر تشکیل شده است. هر عنصر یک است اکتت, به این معنی که یک عدد باینری 8 بیتی است. هر یک از اکت ها با یک نقطه جدا می شوند ("."). برای سهولت استفاده ، این اکت ها معمولاً با اعداد اعشاری نشان داده می شوند. بالاترین عدد اعشاری که می توان با یک اکتت به آن رسید 255 است. این 11111111 باینری است. بنابراین, بالاترین آدرس IP ممکن 255.255.255.255 است, که واقعاً 11111111.11111111.11111111.11111111 در دودویی زیرین است. این روش توالی ایجاد می کند تعداد کل 4،294،967،296 آدرس موجود است. حدود 288 میلیون نفر از این آدرسهای منحصر به فرد موجود در اختیار کاربران قرار می گیرد.

توزیع آدرسهای IP موجود توسط سازمان شماره اختصاصی اینترنت کنترل می شود. ایانا در سال 1988 توسط جان پستل تأسیس شد. از سال 1998 ، ایانا بخشی از این بخش بوده است شرکت اینترنتی نام ها و شماره های اختصاصی (ICANN), که یک سازمان بین المللی غیرانتفاعی است ایانا بطور دوره ای محدوده آدرس را به هر بخش خود توزیع می کند ، معروف به ثبت های منطقه ای اینترنتی. هر یک از پنج RIR منطقه بزرگی از کره زمین را در بر می گیرد.

آدرس دهی شبکه خصوصی

در یک شبکه خصوصی, لازم نیست برای به دست آوردن آدرس IP برای IANA یا بخش های آن اقدام کنید. فقط آدرس ها باید در یک شبکه منحصر به فرد باشند. طبق قرارداد ، شبکه های خصوصی آدرس هایی را در محدوده زیر به کار می گیرند:

  •         10.0.0.0 تا 10.255.255.255 - 16 777 216 آدرس موجود
  •         172.16.0.0 تا 172.31.255.255 - 1 048 576 آدرس موجود
  •         192.168.0.0 تا 192.168.255.255 - 65 536 آدرس موجود

شبکه های بزرگ به لطف تعداد زیادی دستگاه که سعی در دسترسی به کابل فیزیکی دارند ، می توانند دچار تراکم شوند. به این دلیل, تقسیم شبکه ها به زیر بخش ها معمول است. این زیرشاخه ها هر یک به استخرهای آدرس اختصاصی نیاز دارند.

این بخش دامنه آدرس نامیده می شود زیر مجموعه و می توانید اطلاعات بیشتر در مورد این روش آدرس دهی را در راهنمای نهایی Subnetting بخوانید.

IPv6

هنگامی که سازندگان پروتکل اینترنت در دهه 1970 میلادی روی ایده خود کار می کردند ، این برنامه برای ساختن شبکه ای بود که بتواند به هر کسی در جهان دسترسی داشته باشد. با این حال, خان ، سرف و پستل هرگز نمی توانستند تصور كنند این دسترسی چقدر گسترده می شود. به نظر می رسید این جمع بیش از 4 میلیارد آدرس برای همیشه دوام داشته باشد. آنها اشتباه می کردند.

تا اوایل دهه 1990, مشخص شد که استخر آدرس IP به اندازه کافی بزرگ نیست که برای همیشه تقاضا را برآورده کند. در سال 1995 ، IETF مطالعه ای را در پروتكل آدرس جدید ترتیب داد كه آدرس های كافی را ارائه می دهد. این پروژه IPv6 نامیده شد.

اتفاقی که برای IPv5 افتاد?

هرگز پروتکل اینترنت نسخه 5 وجود نداشت. با این حال ، وجود دارد پروتکل جریان اینترنت, که در سال 1979 نوشته شده است. این پیشرو VoIP بود و قرار بود هدر بسته موازی باشد. تفاوت بین هدر IPv4 و هدر جریان با شماره نسخه در عنوان IP مشخص شده است. با این حال ، پروتکل جریان اینترنت کنار گذاشته شد و به همین ترتیب هرگز با یک هدر بسته IPv5 روبرو نخواهید شد.

قالب آدرس IPv6

ساده ترین راه حل برای خستگی آدرس IP ، فقط اضافه کردن اکتت های بیشتر به آدرس IP استاندارد بود. این استراتژی است که به دست آورد. آدرس IPv6 شامل 16 octets است, به جای چهار در آدرس IPv4. این آدرس را می دهد در مجموع 128 بیت و می سازد استخر بیش از 340 آدرس undecillion. یك میلیارد دلار میلیارد دلار است و پس از آن 36 صفر نوشته شده است.

طرح نهایی آدرس IPv6 در فوریه 2016 با عنوان RFC 4291 منتشر شد. این تعریف پس از بازبینی توسط RFC های بعدی اصلاح و تمدید شده است..

یکی از ویژگی های هوشمندانه آدرس های IPv6 این است رد صفر قابل حذف است. این باعث می شود سازگاری به عقب بسیار ساده تر شود. اگر آدرس IP فعلی شما 192.168.1.100 است ، شما همچنین آدرس IPv6 192.168.1.100.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.

یک عارضه در نماد IPv6 نهفته است ، که مشابه IPv4 نیست. آدرس IPv6 به بخش های 2 اکتتی تقسیم می شود. هر بخش به صورت شش ضلعی نوشته شده است و شامل چهار رقم است. هر کاراکتر در آدرس نشان دهنده یک نوک پستان, که 4 بیت است ، از شماره زیر باینری. تفاوت نهایی این است که جداکننده از یک نقطه (".") به یک روده بزرگ تغییر می کند (":"). بنابراین ، ابتدا یک آدرس IPv4 را به یک آدرس IPv6 تبدیل کنید تعداد اعشاری آدرس خود را به شش ضلعی تبدیل کنید.

192.168.1.100

= C0.A8.01.64

بعد, به بخشهای 1 و 2 و بخشهای 3 و 4 بپیوندید. آنها را با روده بزرگ جدا کنید.

= C0A8: 0164

اضافه کنید شش بخش صفر برای اندازه یک آدرس IPv6.

= C0A8: 0164: 0000: 0000: 0000: 0000: 0000: 0000

تغییرات در نمادگذاری نباید در پردازش آدرس های IP تفاوتی ایجاد کند زیرا در رایانه ها و سخت افزارهای شبکه ، آدرس ها به عنوان رشته طولانی دودویی مشاهده می شوند. نشانگر نقطه و روده بزرگ و تبدیل به اعشاری یا شش ضلعی فقط برای اهداف نمایش است.

اجرای IPv6

IPv6 اکنون زنده است. در حقیقت, آدرس های IPv6 از سال 2006 در دسترس هستند. آخرین آدرس های IPv4 توسط IANA در فوریه 2011 و توسط RNA توزیع شد اولین مرجع منطقه ای که از تخصیص آن استفاده نکرد ، مرکز اطلاعات آسیا و اقیانوسیه بود. این اتفاق در آوریل 2011 رخ داد. به جای اینکه از یک سیستم به سیستم دیگر تغییر دهید, دو سیستم آدرس دهی به صورت موازی اجرا می شوند. همانطور که در بالا توضیح داده شد ، آدرس IPv4 را می توان با تجهیزات سازگار با IPv6 ، به سادگی با کشیدن آن توسط صفرها ، کنترل کرد..

مشکل این است که همه تجهیزات موجود در اینترنت سازگار با IPv6 نیست. بسیاری از روترهای خانگی نمی توانند آدرس های IPv6 و بیشتر ISP ها برای اجرای این سیستم زحمت نمی کشند. خدماتی که سرویسهای دو پشته را برای تهیه هر دو سیستم آدرس ارائه می دهند ، معمولاً کندتر از خدماتی هستند که IPv6 را کاملاً نادیده می گیرند.

هرچند که متخصصان کاملاً مخالف انتقال به IPv6 هستند, به نظر می رسد شبکه های تجاری به طرز چشمگیری تمایلی به حرکت ندارند. این ممکن است به این دلیل باشد که به زمان نیاز دارد و زمان هزینه دارد. به نظر می رسد کسب و کارها مایل به تأمین بودجه برای انتقال به IPv6 نیستند تا اینکه این یک اولویت اساسی در تجارت باشد. به نظر می رسد سرپرست شبکه برای برنامه ریزی های آینده هیچ جوایزی از مدیران دریافت نمی کند.

بنابراین ، اگر شما یک مدیر شبکه با CFO محکم تیز هستید, شما باید با ابزارهای مدیریت شبکه هوشمند بازی کنید. می توانید با استفاده از ابزارهای رایگان ، انتقال IPv6 خود را تحت فشار قرار دهید ، یا مطمئن شوید که خرید نرم افزار بزرگ بعدی مدیریت شبکه ، شامل امکاناتی برای انتقال آدرس IP است. بعداً درباره آن.

پروتکل های لایه حمل و نقل

پروتکل اینترنت ستاره TCP / IP است زیرا نام خود را به اینترنت داده است ، که مورد پسند همه است. Transport Layer برای قرار دادن ستاره ستاره TCP / IP ایجاد شده است پروتکل کنترل انتقال. یاد آوردن TCP / IP در ابتدا برنامه کنترل انتقال نامیده می شد. بنابراین ، هنگام انتقال این مجموعه پروتکل ، کنترل انتقال در جلوی ذهن سرف و خان ​​قرار داشت.

ایده اصلی در طرح TCP / IP این بود که طراحان نرم افزار می توانند انتخابی داشته باشند. آنها می توانند ارتباطی با TCP برقرار كنند یا روشهای اتصال را دور بزنند و بسته هایی را مستقیماً با IP ارسال كنند. اصرار Postel برای اجرای لایه های پشته به معنای وجود یک فرآیند بسته بندی برای تهیه جریان برای انتقال مستقیم است.. این منجر به ایجاد آن شد پروتکل داده کاربر (UDP). UDP جایگزین اصلی برای TCP است. عدم علاقه به این پروتکل با لیست کوتاه RFC های تولید شده نشان داده شده است. تعریف اصلی UDP هنوز جاری است و هرگز به روز نشده است.

بنابراین ، اجازه دهید نگاهی دقیق تر به این دو ستون لایه حمل و نقل TCP / IP بیندازیم.

پروتکل کنترل انتقال

TCP اتصال برقرار می کند. ممکن است فکر کنید که هر انتقال شامل یک ارتباط است ، اما معنای واقعی اصطلاح سازندگان است ایجاد جلسه و حفظ آن. این کار به پیامهای اداری نیاز دارد. بنابراین, TCP در هر معامله شبکه کمی سربار ایجاد می کند.

خبر خوب این است که روشهای TCP برای اتصال به رایانه های از راه دور از طریق اینترنت متفاوت از اتصال دستگاههای همان شبکه نیست. سه مرحله از یک جلسه TCP است تأسیس ، مدیریت و خاتمه.

TCP ضعف هایی دارد که هکرها و مهاجمان می توانند از آنها سوءاستفاده کنند. یک حمله انکار سرویس توزیع شده معمولی (DDoS) با استفاده از روش های تشکیل جلسه TCP است, اما روند را ناتمام می گذارد. در یک فرآیند ایجاد جلسه TCP ، دستگاه مبتکر a SYN بسته رایانه گیرنده با یک پاسخ می دهد SYN-ACK, و مبتدی مجموعه را با آن به پایان می رساند ACK پیام یک حمله DDoS یک SYN ارسال می کند اما به ACN پاسخ نمی دهد به SYN-ACK. این گیرنده را برای مدتی آویزان می کند ، منتظر می ماند. زمان گیرنده تمام خواهد شد ، اما چند ثانیه تأخیر باعث سرور شدن سرور می شود و می تواند پیام های SYN را در مسدود کردن ترافیک واقعی بسیار مؤثر جلوه دهد.

سرویس TCP مسئولیت آن را بر عهده دارد یک جریان یا پرونده را به بخشها تقسیم کنید. یک فریم را در اطراف هر بخش قرار می دهد و به آن هدر می دهد. عنوان TCP شامل آدرس IP یا آدرس MAC نمی شود, اما آدرس دیگری دارد: شماره درگاه. هدر شامل شماره پورت مبدا و مقصد است. شماره درگاه شناسه برنامه در هر دو طرف اتصال است در تبادل داده دخیل است.

عنوان همچنین شامل یک عدد دنباله است. این مربوط به بخش های مشابه است جریان برنامه TCP دریافت کننده با مراجعه به شماره دنباله ، جریان را مجدداً مونتاژ می کند. اگر بخشی از توالی خارج شود ، گیرنده آن را نگه داشته و منتظر قسمت مفقود شده قبل از تکمیل جریان است. این فرآیند شامل بافر شدن است و می تواند باعث تاخیر شود در داده های منتقل شده وارد برنامه ای که درخواست کرده است. یکی دیگر از قسمت های مربوط به سربرگ ها یک چک است. این گیرنده را قادر می سازد تشخیص دهد که قطعه دست نخورده رسیده است یا خیر.

دو برنامه TCP درگیر در اتصال ایجاد می کنند خاتمه منظم پس از اتمام انتقال ، معروف به "افت شدید".

پروتوکل دیتاگرام کاربر

از آنجایی که عملکرد TCP از ابتدای سیستم در 1974 در TCP / IP گنجانده شده است ، تعریف UDP بعداً در سال 1980 ظاهر شد. UDP به عنوان جایگزینی برای TCP ارائه می شود. هدف اصلی این بود که یک مسیر منطقی از طریق TCP ایجاد کنیم تا یک اتصال و یک مسیر جایگزین که مستقیماً به مراحل IP می رفت ، مراحل اتصال را قطع کند. با این حال ، این استراتژی مستلزم درج شعب شرطی در تعریف پروتکل اینترنت است ، که الزامات آن پروتکل را غیر ضروری پیچیده می کند. UDP برای تقلید از ویژگی های ایجاد بخش TCP بدون ایجاد هرگونه روش اتصال ارائه شده است.

در حالی که واحد داده TCP نامیده می شود بخش, نسخه UDP نام دارد دیتاگرام. UDP فقط یک پیام ارسال می کند و بررسی نمی کنید که آیا آن پیام رسیده یا نه. اجرای دریافت UDP از هدر datagram خارج می شود و آن را به برنامه منتقل می کند.

هدر UDP بسیار کوچکتر از سربرگ TCP است. این فقط شامل چهار فیلد است که هر یک از آنها دو بایت گسترده است. چهار زمینه هستند شماره درگاه منبع ، شماره درگاه مقصد ، طول و چک. قسمت checksum فرصتی را برای دور ریختن بسته هایی که در هنگام حمل و نقل آسیب دیده اند ، فراهم می کند. این قسمت اختیاری است و به ندرت از آن استفاده می شود من هیچ مکانیسمی در UDP ندارم که بخواهم یک بسته از دست رفته خشمگین شود. همچنین مکانیسمی برای تعیین توالی داده ها وجود ندارد تا مجدداً آن را به ترتیب اصلی بازگرداند. مبلغ بارگیری هر یک از داده های دریافت شده بدون هیچگونه پردازش به برنامه مقصد منتقل می شود.

عدم وجود روشهای اتصال یا بررسی یکپارچگی داده ها ، UDP را برای معاملات کوتاه درخواست / پاسخ مناسب می کند, مانند جستجوی DNS و درخواست پروتکل زمان شبکه.

عنوان کوتاه datagram UDP از سربرگهای TCP سربار بسیار کمتری ایجاد می کند. با افزودن حداکثر اندازه دیتاگراف بسیار بزرگتر از حداکثر اندازه بسته IP ، این افزودنی اداری کوچک حتی بیشتر کاهش می یابد. در این موارد ، داده های بزرگ UDP توسط چندین بسته IP تقسیم و حمل می شوند. هدر UDP فقط در اولین بسته از این بسته ها قرار می گیرد و سایر بسته ها بدون داشتن سربار از UDP به هیچ وجه باقی نمی ماند..

اگرچه UDP کمبود کامل مراحل اداری را دارد, این مکانیسم حمل و نقل ترجیحی برای برنامه های زمان واقعی است, مانند پخش فیلم یا صدای تعاملی انتقال در این شرایط ، هرچند, UDP مستقیماً با برنامه در تعامل نیست. در مورد برنامه های پخش ویدئو ، پروتکل جریان واقعی, پروتکل حمل و نقل در زمان واقعی, و پروتکل کنترل زمان واقعی بین UDP و برنامه بنشینید تا مدیریت اتصال و توابع چوپان داده را ارائه دهید.

برنامه های صوتی از پروتکل شروع جلسه, پروتکل انتقال کنترل جریان, و پروتکل حمل و نقل در زمان واقعی برای پوشش UDP و ارائه توابع مدیریت جلسه گمشده.

برنامه های TCP / IP

برنامه های تعریف شده به عنوان پروتکل در مجموعه TCP / IP هستند نه توابع کاربر نهایی بلکه ابزارها و خدمات مدیریت شبکه. برخی از این برنامه ها ، مانند پروتکل انتقال پرونده (FTP), برنامه هایی را تعریف کنید که به طور مستقیم توسط کاربر قابل دسترسی باشد.

پروتکل های ساکن در لایه برنامه شامل HTTP و HTTPS هستند, که درخواست و انتقال صفحات وب را مدیریت می کنند. پروتکل های مدیریت ایمیل پروتکل دسترسی به پیام پیام اینترنتی (IMAP), پروتکل اداره پست (POP3), و پروتکل انتقال ایمیل ساده (SMTP) همچنین به عنوان برنامه های TCP / IP طبقه بندی می شوند.

به عنوان یک مدیر شبکه ، شما به این علاقه مندید برنامه های DNS ، DHCP و SNMP. پروتکل ساده مدیریت شبکه یک استاندارد پیام رسانی به شبکه است که بطور کلی در تجهیزات شبکه پیاده سازی می شود. بسیاری از ابزارهای مدیریت شبکه از SNMP استفاده می کنند.

سیستم نام دامنه

سیستم نام دامنه (DNS) آدرس های وب را برای دسترسی به وب سایت از طریق اینترنت به آدرس های IP واقعی ترجمه می کند. DNS یک سرویس اساسی در شبکه های خصوصی است. این کار به همراه سیستم DHCP و هماهنگی ارائه شده توسط یک مدیر آدرس IP (IPAM) برای تشکیل گروه ابزار نظارت بر آدرس شبکه معروف به DDI کار می کند (دNS /دHCP /منPAM).

پروتکل تنظیمات میزبان پویا

با وجود این واقعیت که مجموعه آدرس های IPv4 در سال 2011 از بین رفت ، شرکت ها و افراد هنوز تمایلی به تغییر IPv6 ندارند. معرفی IPv6 از سال 2006 آغاز شد. این بدان معناست که پنج سال از آن زمان می گذرد که همه در صنعت شبکه از پایان آدرس دهی IPv4 آگاه بودند اما هنوز هیچ کاری برای انتقال به سیستم جدید نکردند.

در سال 2016 ، IPv6 20 سال از آغاز و ده سال از استقرار تجاری می گذرد و با این وجود کمتر از 10 درصد مرورگرهای جهان می توانند وب سایتها را از طریق آدرس IPv6 بارگذاری کنند..

عدم تمایل به خندق IPv4 منجر شد استراتژی هایی برای کاهش فرسودگی آدرس. روش اصلی برای به حداکثر رساندن استفاده از استخرهای آدرس IP توسط DHCP تهیه شده است. این روش ، مجموعه ای از آدرس ها را در بین گروه بزرگی از کاربران به اشتراک می گذارد. این واقعیت که آدرس های IP فقط باید در یک لحظه خاص در اینترنت بی نظیر باشند ، ISP ها را قادر می سازد آدرس را برای مدت زمان جلسات کاربر اختصاص دهند. بنابراین ، هنگامی که یک مشتری از اینترنت جدا شود ، آن آدرس بلافاصله در اختیار کاربر دیگری قرار می گیرد.

DHCP همچنین به طور گسترده در شبکه های خصوصی مورد استفاده قرار گرفته است زیرا یک روش اختصاصی آدرس IP اتوماتیک ایجاد می کند و کارهای دستی را که یک مدیر شبکه برای انجام آن به منظور تنظیم تمام نقاط انتهایی در یک شبکه بزرگ انجام می دهد ، کاهش می دهد..

ترجمه آدرس شبکه

یکی دیگر از برنامه های TCP / IP, ترجمه آدرس شبکه, همچنین به کاهش تقاضا برای آدرسهای IPv4 کمک کرده است. به جای شرکتی که یک آدرس IP عمومی را به هر ایستگاه کاری اختصاص می دهد ، اکنون آدرس آنها را در شبکه خصوصی نگه می دارند.

دروازه NAT شماره درگاه را به درخواستهای خروجی متصل می کند که شبکه خصوصی را ترک می کنند تا از طریق اینترنت سفر کنند. این امر مشاغل بزرگ را قادر می سازد تمام ارتباطات خارجی خود را با اینترنت انجام دهند فقط یک آدرس IP. هنگامی که پاسخ به درخواست می رسد ، وجود شماره پورت در هدر این دروازه را قادر می سازد تا بسته ها را به سمت مبدا درخواست در شبکه خصوصی هدایت کند..

دروازه های NAT نه فقط به کاهش تقاضا برای آدرسهای IPv4 کمک می کنید اما آنها نیز یک فایروال ایجاد کنید زیرا هکرها نمی توانند آدرس های IP خصوصی هر نقطه انتهایی پشت دروازه را حدس بزنند. گسترش روترهای wifi برای مصارف خانگی همچنین به کاهش تقاضا برای آدرسهای IPv4 کمک می کند ، زیرا آنها از NAT استفاده می کنند تا تمام دستگاه های موجود در این ملک را با یک آدرس IP عمومی نشان دهند..

بهترین ابزار TCP / IP

بزرگترین مسئله TCP / IP در حال حاضر انتقال به آدرس های IPv6 در شبکه شما است. اگر بعید است شرکت شما بودجه خاصی را برای این کار به شما بدهد ، باید به دنبال ابزارهای مدیریتی باشید که دارای "پشته دوگانه"قابلیت ها و ویژگی های برنامه ریزی انتقال. می توانید گزینه دیگری را انتخاب کنید ابزارهای رایگان برای کمک به انتقال همه آدرسهای شبکه به IPv6.

خوشبختانه تمامی ارائه دهندگان اصلی سرور DHCP و DNS بوده اند آگاهی از انتقال به IPv6 حداقل برای یک دهه. از هر کدام از نرم افزارهای سرور خود استفاده کنید ، می توانید مطمئن باشید که این سازگار با IPv6 است ، بنابراین نیازی به شروع مجدد با آن سرویس ها نخواهید داشت.

قطعات اصلی تجهیزات شما باید هنگام انتقال به IPv6 به آنها توجه کنید مانیتور شبکه و مدیران آدرس IP شما هستند.

برای برقراری ارتباط بین IPv4 و IPv6 می توانید از سه استراتژی مختلف استفاده کنید. این پنج بسته نرم افزاری این فرصت را به شما می دهند تا رویکرد انتخاب شده خود را پیاده سازی کنید. در توضیحات ابزارهای زیر می توانید در مورد هر یک از استراتژی ها مطالعه کنید.

1. مدیر آدرس IP SolarWinds (دادگاه رایگان)

رهگیر IP آدرس Solarwinds

مدیر آدرس IP تولید شده توسط SolarWinds است راه حل DDI زیرا می تواند با هر دو سرور DHCP و DNS ارتباط برقرار کند و آدرس های موجود در آن پایگاه های داده را سازماندهی کند. IPAM سرورهای DHCP یا DNS شما را جایگزین نمی کند ، بنابراین ، اگر می توانید به IPv6 تغییر دهید ، باید با فروشنده خود بررسی کنید

SolarWinds مدیر آدرس IP را به "پشته دوگانه"سیستم ، به این معنی که می تواند با آدرس های IPv6 و همچنین IPv4 کار کند. ابزار شامل ویژگی هایی برای کمک به شما در انتقال سیستم آدرس دهی شبکه خود از IPv4 به IPv6.

SolarWinds ""پشته IP دوگانهسیستم می سازد هر گره در شبکه شما یک گره IPv6 / IPv4 بالقوه دارد. فقط باید تنظیمات مربوط به هر گره را در داشبورد خود تنظیم کنید. یک گره می تواند باشد فقط IPv4, فقط IPv6, یا هم IPv4 و هم IPv6. بنابراین ، هنگام انتقال,

با گره های IPv4 شروع کنید. همه آنها را بر روی گره های IPv6 / IPv6 تنظیم کنید و سرورهای DHCP و DNS خود را مجددا پیکربندی کنید تا با آدرس های IPv6 کار کنند. هنگامی که این پیکربندی نشان داده شده است به طور موثر کار می کند, به سادگی قابلیت های IPv4 را خاموش کنید برای ساختن یک شبکه IPv6. SolarWinds این را "روش انتقال پشته دوگانه."

IPAM شامل یک ابزار برنامه ریزی برای انتقال به IPv4 است. می توانید آدرس های جدید را از طریق زیر شبکه معرفی کنید. این نرم افزار در هنگام انتقال ، درگیری های آدرس IP را کنترل می کند. تیدامنه های زیربنایی با آنچه در IPv4 موجود است متفاوت است, بنابراین ویژگی های زیر شبکه از مدیر آدرس IP SolarWinds ، که شامل یک ماشین حساب زیر شبکه است ، به پیگیری مهاجرت کمک می کند.

پس از نصب سیستم آدرس دهی جدید ، دیگر لازم نیست نگران سازگاری بین این دو سیستم آدرس دهی باشید زیرا کل شبکه شما با فرمت IPv6 خواهد بود. مدیر آدرس IP به طور مداوم شبکه شما را برای آدرسهای IP اسکن می کند و آن را با تخصیص های ثبت شده در سرور DHCP شما مقایسه می کند. این IPAM را قادر می سازد آدرس های متروکه را تشخیص دهید و آنها را به استخر برگردانید. بررسی های دوره ای سیستم به شما کمک می کند دستگاههای سرکش را در شبکه تشخیص دهید, و همچنین می توانید فعالیت نامنظمی را که شناسایی مهاجمان و ویروس ها است ، بررسی کنید.

می توانید مدیر آدرس آی پی را از طریق صفحه بررسی کنید محاکمه رایگان 30 روزه. فقط روی آن قابل نصب است سرور ویندوز.

"SolarWinds
"دانلود

"}" data-sheet-userformat ="{"2": 9444099,"3": [صفر ، 0],"4": [صفر ، 2،16777215],"11": 4,"12": 0,"14": [صفر ، 2،1136076],"15":"arial، sans-serif","23": 2,"26": 400}"> مدیر آدرس IP SolarWinds محاکمه 30 روزه آزمایشی رایگان در SolarWinds.com

2. مردان & مدیریت آدرس IP موش ها

مردان و موشها IPAM

مردان و موشها نرم افزار مدیریت شبکه ، از جمله بسته DDI را تولید می کنند. ابزار مدیریت آدرس IP آن بخشی از این مجموعه است. این شرکت نسخه محدودی از ابزار مدیریت آدرس IP خود را برای پیاده سازی مهاجرت از آدرس های IPv4 به IPv6 ارائه می دهد. این نسخه عملکرد کاهش یافته است رایگان. در صورت خرید کامل IPAM ، سیستم های مهاجرت گنجانده شده است. مردان & موش ها همچنین یک مجموعه آزمایشی رایگان برای مجموعه نرم افزار DDI ارائه می دهند.

استراتژی مهاجرت آدرس که توسط مردان و موش ها بیان شده است یک فیلد اضافی در گزارش گره های IPAM شما ارائه می دهد که وضعیت هر دستگاه را یادداشت می کند. با این کار می توانید ضبط کنید که آیا دستگاه با IPv6 سازگار است یا خیر. برای دستگاه های سازگار ، که بیشتر تجهیزات شما خواهند بود ، توجه داشته باشید که آیا این دستگاه با آدرس IPv6 آزمایش شده است و چه زمانی آماده انتقال است؟.

داشبورد شامل یک افزودنی گردش کار, که تغییرات در قالب آدرس برای هر دستگاه را ردیابی می کند. سپس می توانید وسایل را به صورت مورد یا آیتم زیر شبکه تغییر دهید. سازگاری همه آدرس ها در یک شبکه انتقال میانه توسط معماری دو پشته در IPAM پشتیبانی می شود.

یک نسخه رایگان از سیستم مدیریت آدرس IP یک فرصت عالی است. با این وجود ، زیرا تنها قادر به انجام انتقال آدرس و مدیریت کامل سیستم آدرس دهی IP خود نخواهید بود ، شما به طور موازی دو IPAM را اجرا خواهید کرد.. بهتر است از آزمایشی رایگان به عنوان یک ارزیابی موازی در معرفی یک سیستم جدید مدیریت آدرس IP استفاده کنید و انتقال استاندارد آدرس را در طول آن جلسه انجام دهید. اگر از IPAM فعلی خود راضی هستید ، پس از آن مردان را امتحان کنید & سیستم موش ها برای انتقال آدرس های شما یک تمرین وقت گیر و بدون بهره مندی بیشتر از دستیابی به نرم افزار جدید است.

3. کارگزار تونل IPv6

کارگزار تونل

روش دو مرحله ای فقط یکی از سه استراتژی انتقال ممکن برای انتقال آدرس IPv6 است. روش دیگر "تونل زنی" نامیده می شود. در این سناریو ، بسته های مطرح شده در یک روش در بسته ها به دنبال روش آدرس دهی دیگر محصور می شوند. محتملترین جهت برای این استراتژی است بسته های IPv6 را درون بسته های IPv4 قرار دهید.

Tunneling آدرس IPv6 را به گونه ای تبدیل می کند که شبکه IPv4 شما قادر به اداره آنها باشد. پس از ورود بسته های IPv6 محصور شده به دستگاه مربوطه ، ساختار حمل خاموش می شود ، بنابراین برنامه درخواست کننده می تواند بسته اصلی IPv6 را پردازش کند..

تونلینگ بیشتر یک استراتژی تأخیر برای خنثی کردن انتقال و غلبه بر نگرانی های سازگاری شما ممکن است باشد. روش تونل سازی در سندی که توسط IETF برگزار شده است بیان شده است. این RFC 4213: مکانیسم های اصلی انتقال برای میزبان ها و روترهای IPv6 است. با این روش می توانید شبکه خود را کاملاً IPv4 نگه دارید و با منابع خارجی IPv4 به روش استاندارد ارتباط برقرار کنید. تمام آدرس های IPv6 به IPv4 تبدیل می شوند تا دروازه شبکه شما بتواند با آنها برخورد کند. هدف این است که شما نسخه ها را در بعضی از نقاط تغییر دهید ، و شبکه خود را کاملاً IPv6 و تونل گذاری در هر آدرس خارجی که هنوز از IPv4 استفاده می کنند ، انجام دهید..

یکی از ویژگی های خوب این روش این است که می تواند با یک سرور پروکسی ارائه شده توسط اشخاص ثالث به نام کارگزاران تونل اجرا شود.. کارگزار تونل IPv6 و طوفان برقی دو مورد از این خدمات تبدیل هستند. این شرکت ها دارای سرورهای پروکسی در بسیاری از شهرهای ایالات متحده و سراسر جهان هستند. این کارگزاران تونل کاملاً رایگان هستند.

4- ترجمه Cloudflare IPv6

Cloudflare

سومین روش پیشنهادی برای انتقال IPv4 به IPv6 تبدیل آدرس است. بسیاری از سرویس های ابر ترجمه IPv6 را ادغام می کنند. Cloudflare نمونه ای از این مورد است. این شرکت به طور عمده ارائه می دهد محافظت در برابر حملات DDoS. این به عنوان یک قسمت جلوی همه پیام های دریافتی شما عمل می کند. وقتی برای سرویس Cloudflare ثبت نام می کنید ، تمام ورودی های DNS موجود در جهان که مربوط به سرورهای شما هستند تغییر می یابند تا به جای آن به یک سرور Cloudflare اشاره کنند. Cloudflare اتصالات مخرب را پاک می کند و ترافیک واقعی را به سرورهای شما منتقل می کند.

شرکت شبه IPv4 این تابع در تمام برنامه های حفاظت از آن به صورت رایگان گنجانده شده است. قبل از رسیدن به دروازه شبکه شما ، آدرسهای IPv6 را به آدرسهای IPv4 تبدیل می کند. اگر تجهیزات قدیمی تری دارید که نمی توانند با آدرس های IPv6 سروکار داشته باشند ، این یک راه حل عالی است. این به شما کمک می کند قبل از خرید دستگاه های جدید شبکه ، کمی طول عمر بیشتری را فشار دهید. از آنجا که همه ارائه دهندگان تجهیزات شبکه اکنون معماری پشته دوگانه را به صورت استاندارد ادغام می کنند ، با جایگزینی تجهیزات خود ، مشکلات سازگاری IPv6 شما ناپدید می شوند..

5- Subnet Online IPv4 به IPv6 Converter

زیر شبکه آنلاین

سرور ترجمه آدرس شبکه ، مکان واضح در محل برای تبدیل آدرس پویا است. بیشتر سرورهای جدید NAT شامل قابلیت تبدیل هستند. در دنیای سازنده تجهیزات شبکه ، فرایند تبدیل آدرس ها بین IPv4 و IPv6 "ترجمه پروتکل" نامیده می شود.

گزینه چهارم وجود دارد ، یعنی تغییر دستی تمام آدرسهای شما. این یک استراتژی عملی برای شبکه های کوچک است. اگر از DHCP استفاده می کنید ، می توانید یک سرور DHCP با دو پشته تنظیم کنید تا از آدرس دهی IPv6 استفاده کند. همین استراتژی در مورد سرورهای DNS نیز موجود است. اگر IPAM خود را تنظیم کنید که فقط از IPv6 استفاده کند ، حضور IPv4 در شبکه شما پایان خواهد یافت.

تغییر در سیستم آدرس دهی خواهد داشت تأثیرگذاری در اختصاص آدرس زیر شبکه شما. می توانید آدرس زیر شبکه خود را دوباره محاسبه کنید. Subnet Online IPv4 to IPv6 Converter به شما در انجام این کار کمک می کند.

با تبدیل آدرس های خود ، باید به تنظیمات تبدیل دروازه NAT خود تکیه کنید تا آدرس IPv4 خارجی را تطبیق داده و آنها را در عملیات خود ادغام کنید.

ارتباط TCP / IP

علی رغم اینکه یکی از قدیمی ترین سیستم های مدیریت شبکه است ، TCP / IP در صدد کاهش سن نیست. در واقع ، هرچه زمان می گذرد, TCP / IP در این زمینه به برجستگی بیشتری رسیده است. امکان تعویض شبکه های خصوصی با اینترنت ، TCP / IP را به لبه می بخشد و آن را به جذاب ترین راه حل برای سیستم های شبکه تبدیل کرده است. پس از درک نحوه کار TCP / IP ، می توانید نحوه ارتباط همه شرکت ارتباطات شرکت خود را تصور کنید ، و این باعث می شود گسترش خدمات شبکه یا حل مشکلات بسیار ساده تر شود.

TCP / IP آینده

تنها رقیب TCP / IP OSI بود و این مدل خود را در جارگون شبکه قرار داده است. این ممکن است گیج کننده باشد که اعداد لایه OSI حتی در هنگام مراجعه به تجهیزاتی که طبق قوانین TCP / IP کار می کنند ، به صورت عادی مورد استفاده قرار می گیرند. این یک عجیب از صنعت است که شما به عنوان زبان دوم برای پذیرش و استفاده از آن خواهید آمد.

فرسودگی آدرس IPv4 ناراحتی عجیبی در مسیر استفاده از TCP / IP است. این درخشش مدیران شبکه را وادار به سوء استفاده از روش های دیگر نمی کند. درعوض ، لزوم استفاده هر چه بیشتر از كاهش مخاطبین موجود ، باعث ایجاد فن آوری ها و راهكارهای جدیدی می شود كه حداكثر استفاده از آدرسهای IP را به حداكثر می رساند. مشکل بزرگی که با کمبود آدرس ایجاد شده است منجر به سیستم DHCP ، IPAM ها و مدیریت مؤثرتر آدرس IP شد. همگی TCP / IP را به یک سیستم مدیریت شبکه بسیار جذاب تر تبدیل می کنند.

استفاده TCP / IP

بسیاری از پروتکل های بیشتر در TCP / IP دخیل هستند. با این حال ، این راهنما روی مهمترین متدولوژی هایی که برای درک موثر یک شبکه باید بدانید متمرکز شده است.

به یاد بیاور یک پروتکل یک نرم افزار نیست. این فقط مجموعه ای از قوانینی است که توسعه دهندگان نرم افزار به عنوان اساس مشخصات برنامه از آنها استفاده می کنند. پروتکل ها سازگاری جهانی را تضمین می کنند و خانه های نرم افزاری مختلف را قادر می سازند تا محصولات رقیبی را تولید کنند که با سایر نرم افزارها کار می کنند.

آیا هنوز شبکه خود را به IPv6 تبدیل کرده اید؟ آیا سیستم آدرس دهی جدید روی اتصال تأثیر گذاشته است؟ آیا از یک روش دو پشته در یک IPAM استفاده کرده اید تا آدرس های IPv4 و IPv6 را همزمان پوشش دهید؟ با گذاشتن پیامی در بخش نظرات در زیر ، تجربه خود را به ما اطلاع دهید.

تصاویر: شبکه اروپایی از PXHere. حوزه عمومی

TCP / IP مدل توسط MichelBakni. دارای مجوز تحت CC BY-SA 4.0

OSI و TCP توسط Marinanrtd2014. دارای مجوز تحت CC BY-SA 4.0

Brayan Jackson
Brayan Jackson Administrator
Sorry! The Author has not filled his profile.
follow me

About the author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

+ 2 = 4

Adblock
detector